دیالکتیک «خود» و «دیگری»

رابطهٔ «خود» و «دیگری» یکی از بنیادی‌ترین مسئله‌های اندیشهٔ فلسفی است؛ مسئله‌ای که با شناخت انسان از خویشتن، پذیرش تفاوت، گفت‌وگو، همزیستی و نسبت او با جهان پیرامون پیوند می‌یابد. در روزگاری که خودمحوری، طرد دیگری و تک‌صدایی همچنان از چالش‌های جدی جوامع انسانی است، بازاندیشی در این نسبت اهمیتِ دوچندان دارد.

سید حسین اشراق در (دیالکتیک «خود» و «دیگری») سیر این مفهوم را در گسترهٔ تاریخ اندیشه، از فلسفهٔ باستان و قرون وسطی تا روشنگری، مدرنیته، اگزیستانسیالیزم، هرمنوتیک و پسامدرنیته دنبال می‌کند و دیدگاه شماری از مهم‌ترین متفکران این حوزه را به بحث می‌گیرد.

این اثر تلاشی است برای فهم جایگاه «دیگری» در شناخت «خود» و تأملی بر ضرورت گفت‌وگو، پذیرش تکثر و گشودگی در برابر انسان‌هایی که متفاوت از ما می‌اندیشند؛ گشودگی‌ای که در کتاب به‌عنوان یکی از شرط‌های اخلاقی گفت‌وگوی دیالکتیکی برجسته می‌شود.