مشروعیت و ثبات سیاسی در افغانستان

ثبات سیاسی تنها به وجود نهادهای رسمی و ساختارهای قانونی وابسته نیست؛ بلکه پذیرش قدرت از سوی شهروندان، مشارکت سیاسی و اعتماد عمومی نیز در پایداری نظام سیاسی نقش بنیادی دارد. تجربهٔ افغانستان در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۱ نشان داد که ایجاد ساختارهای جدید سیاسی، به‌تنهایی نتوانست ثبات پایدار را تضمین کند. این پژوهش با تمرکز بر نبود پذیرش مردمی و حقانیت سیاسی، گروه‌سالاری، سمت‌گیری تباری و بی‌توجهی به خواست شهروندان، ریشه‌های بحران مشروعیت را بررسی می‌کند. همچنین پیامدهای این بحران را در بی‌ثباتی سیاسی و ضعف ساختار قدرت مورد واکاوی قرار می‌دهد. نویسنده با بهره‌گیری از نظریهٔ کثرت‌گرایی، نسبت میان قدرت، مشارکت و مشروعیت را تحلیل می‌کند. «مشروعیت و ثبات سیاسی در افغانستان» تلاشی پژوهشی برای فهم یکی از بنیادی‌ترین چالش‌های سیاست معاصر افغانستان است.